Sztuka przeciwko historii sztuki

Historycy sztuki tak długo gadają o sztuce, aż zagadają ją na śmierć. Sztuka ulega śmiertelnej zagładzie, zagadana przez historyków sztuki. Ten swoisty manifest niechęci czy wręcz wrogości artysty wobec historyków sztuki, którego autorem jest austriacki pisarz i dramaturg, Thomas Bernhard, mógłby stanowić motto kolejnego tomu „Studiów z metodologii historii sztuki”. Tym razem bowiem tematem, wokół którego ogniskowały się zainteresowania autorów studiów, były relacje artyści – historycy sztuki, nigdy specjalnie nieproste, dziś ulegające swoistej dekonstrukcji. Czy artystom udaje się odwrócić logikę zdarzeń, (…) zakwestionować nasze wyobrażenia na temat rozwoju sztuki? Czy jest to gra z przeszłością, w której przyszłość stawia przeszłość w innym świetle i mimo niezmienności zdarzeń zmienia się ich ocena? Co spowodowało opór czy bunt artystów wobec oferowanych przez historię sztuki konstrukcji i kanonów? (…) Czy w wyniku działań artystów porządki historii sztuki tracą swoją oczywistość i jednoznaczność, czy zostają dokumentnie przenicowane i postawione pod znakiem zapytania? Te i inne pytania, postawione przez prof. Marię Poprzęcką w zamieszczonym w tomie artykule, zakreślają obszar krytycznej refleksji nad relacjami między twórcami a historią sztuki, której poświęcony jest ten tom.

Książka zawiera streszcz. w jęz. ang.